100dayproject, 51 - 60

Deze nummers vallen in de paasvakantie. 
Het ritme van elke dag werd vertraagd. 
De fietskilometers werden opgedreven.
De stad uit, de natuur in!

Weg van water

Ik heb geen zeebenen.
En toch trekt de zee, trekt het water.

Eindeloos wandelen langs de kust. 
Eindeloos tekenen aan mijn tafel.
Van walvis tot onderzeeër.

Zomerzicht, september

Ik blader door mijn schetsboek, en zie de emoties van die dag.
Drukte, vriendschap, dromen, zin, banden,...
Elke dag een tekening maken is een goede uitlaatklep.

Zomerzicht, augustus

Deze zomer had ik tijd.
Tijd om laag op laag te werken.
Tijd om het te laten drogen.
Tijd om er een nieuwe laag over te zetten.

Dit was juni

Juni mochten we terug naar een museum, naar de kapper en een weekend naar zee.
Zelfs de trouw kon, een beetje, doorgaan.
Allemaal anders dan normaal.
Zo fijn om niet-essentiële verplaatsingen te maken!
Leve de versoepelingen!

Dit was mei

Een lockdown doet iets met een mens.
Momenten van moedeloosheid.
Momenten van kleine gelukskes.

We wisten toen niet dat we er nog lang niet vanaf waren in 2020...

Dit was april

Het tegengewicht voor de lockdown was elke dag buiten zijn én genieten van de lente. Zo ging de maand april voorbij.

Een dag in de massa

Er was veel volk in het Middelheim beeldenpark. Vooral Pokémon-jagers.
Het werd een zalige winterwandeling in de zon.
Er was veel volk in het FOMU, voor de tentoonstelling van Stephan Vanfleteren.
Veel volk op deze indrukwekkende tentoonstelling (ga kijken!).

Een gigantische massa in de winkelstraten, in een opgeklopte Christmas shopping-sfeer. Waar ik met de fiets tegen de stroom in ging. Letterlijk en figuurlijk.
Ik kreeg het benauwd van het hebberig gewoel.
Eens thuis gekomen, hoor ik dat de klimaattop COP-25 een maat voor niets werd.
Verantwoordelijkheden worden niet genomen.

Ik zoek zachtheid, natuur en een leven met minder.
Zachtheid vind ik alvast in het tekenen.

Volle maan

Ergens tussen nacht en dag.
In het blauwe uur, fiets ik naar school.
De volle maan staat groot te wezen boven de stad.
Fietsend richting maan, zakt deze achter de gebouwen weg.
Daar is de dag.

Halfweg oktober

A Paper a day 19 is halfweg.
Het duurde even voor ik in de flow zat.
De flow van: "Ik ga zitten en ik teken".
Er is natuurlijk altijd wat: een hoop moeten, mogen en willen.

Nu is de flow er weer. Joepie!

Onzeker

Ik ben onzeker. Over de tekeningen die ik maak.
Ergens in mijn achterhoofd klinkt de stem van de leraar uit het 6e middelbaar nog:
"Je moet meer durven".

Gisteren was ik op de tentoonstelling van Ingrid Van Kogelenberg.
Papiersnijwerk. Mooi. Mooi. Mooi.
Heel klein ging ik naar huis. Wat was ik geraakt door die krachtige vrouw en door haar fijne kunstwerken. En daar was ook de grote onzekerheid over mijn eigen werken.

Vandaag ging ik terug kijken. Zij op haar beurt bleek geraakt door werken die ik maak. Kruisbestuiving heet zoiets. Tijd om meer te geloven in mezelf.