Wolken

Elke dag pluk ik iets uit de dag.
Een beeld, een kleur of een moment.
Ik kreeg een foto doorgestuurd na mijmeringen over Wintervuur.
Dit beeld zette ik om in een tekening.

Dezer dagen zijn de luchten 's morgens en 's avonds zo mooi van kleur.

Een dag in de massa

Er was veel volk in het Middelheim beeldenpark. Vooral Pokémon-jagers.
Het werd een zalige winterwandeling in de zon.
Er was veel volk in het FOMU, voor de tentoonstelling van Stephan Vanfleteren.
Veel volk op deze indrukwekkende tentoonstelling (ga kijken!).

Een gigantische massa in de winkelstraten, in een opgeklopte Christmas shopping-sfeer. Waar ik met de fiets tegen de stroom in ging. Letterlijk en figuurlijk.
Ik kreeg het benauwd van het hebberig gewoel.
Eens thuis gekomen, hoor ik dat de klimaattop COP-25 een maat voor niets werd.
Verantwoordelijkheden worden niet genomen.

Ik zoek zachtheid, natuur en een leven met minder.
Zachtheid vind ik alvast in het tekenen.

Volle maan

Ergens tussen nacht en dag.
In het blauwe uur, fiets ik naar school.
De volle maan staat groot te wezen boven de stad.
Fietsend richting maan, zakt deze achter de gebouwen weg.
Daar is de dag.

Onzeker

Ik ben onzeker. Over de tekeningen die ik maak.
Ergens in mijn achterhoofd klinkt de stem van de leraar uit het 6e middelbaar nog:
"Je moet meer durven".

Gisteren was ik op de tentoonstelling van Ingrid Van Kogelenberg.
Papiersnijwerk. Mooi. Mooi. Mooi.
Heel klein ging ik naar huis. Wat was ik geraakt door die krachtige vrouw en door haar fijne kunstwerken. En daar was ook de grote onzekerheid over mijn eigen werken.

Vandaag ging ik terug kijken. Zij op haar beurt bleek geraakt door werken die ik maak. Kruisbestuiving heet zoiets. Tijd om meer te geloven in mezelf.